Ενημερωθήκαμε από το έντυπο που διακινήθηκε από το σωματείο εργαζομένων στο θέαμα-ακρόαμα (Σ.Ε.ΘΕ.Α.) για το σοβαρό πρόβλημα εργαζομένων στον οργανισμό του Φεστιβάλ Αθηνών-Επιδαύρου (Φ.Α.Ε.). Πιο συγκεκριμένα μας έγινε γνωστή η μη ανανέωση των συμβάσεων εργασίας εργαζομένων στο Φ.Α.Ε. Στο ίδιο κείμενο αναγράφεται ότι υπήρχε ήδη σ’ αυτό το χώρο εργασίας εντατικοποίηση της εργασίας, υποστελέχωση, ελλιπή μέτρα ασφαλείας, πολυαπασχόληση. Στη συνέχεια πληροφορηθήκαμε από τον ημερήσιο τύπο («Καθημερινή», «Εφημερίδα των συντακτών» κ.α.) την ανακοίνωση του Φ.Α.Ε. και του σωματείου των εργαζομένων σ’ αυτό, την επερώτηση και τοποθέτηση επί του ζητήματος αυτού στη Βουλή της βουλευτού κ. Σεμίνας Διγενή, τα εξής: Ότι οι εργαζόμενοι, που έμειναν εκτός εργασίας, απασχολούνταν επί σειρά ετών, κάποιοι για 20 χρόνια, άλλοι για 10 ή 5 κ.λπ., καλύπτοντας πάγιες και διαρκείς ανάγκες, με αλλεπάλληλες συμβάσεις ορισμένου χρόνου. Οι συμβάσεις αυτές ανανεώνονταν όλο τον προ του Σεπτεμβρίου 2026 χρόνο αυτόματα. Γενικά επιβεβαιώθηκαν οι πληροφορίες-καταγγελίες του «Σ.Ε.ΘΕ.Α.».
Ακολούθησαν διαμαρτυρίες και στάσεις εργασίας από το εργασιακό σωματείο των απασχολουμένων στο Φ.Α.Ε. οι οποίες, δυστυχώς, δεν κατέληξαν σε θετική για τους εργαζομένους λύση. Η διοίκηση του Φ.Α.Ε. ισχυρίστηκε στην ανακοίνωσή της ότι πρόκειται για την προφανή και αυτονόητη εποχικότητα της δραστηριότητας του Οργανισμού, η οποία μειώθηκε «λίγο» λόγω συντήρησης του Ηρώδειου, δίνοντας στοιχεία για τα 2 στάδια λειτουργικότητας του Φ.Α.Ε. και τον αριθμό των εργαζομένων κατά τα στάδια αυτά, εμμένοντας στην άποψή της για μειωμένο αριθμό εργαζομένων κατά 25%, σύμφωνα με τις οδηγίες του «ΥΠΠΟ». Από την ανακοίνωση αυτή εμφανώς προκύπτει ότι η διοίκηση δεν αντέλεξε για την μη ανανέωση των συμβάσεων, ούτε για την αυτόματη ανανέωση των συμβάσεων αυτών, τα προηγούμενα χρόνια. Επίσης προκύπτει ότι οι προσλήψεις θα γίνονται με αποφάσεις της Διοίκησης του Φ.Α.Ε., η οποία ουδόλως τοποθετήθηκε σχετικά με τα κριτήρια των αποφάσεων αυτών. Ο νέος νόμος 5324/2026 (αρ. 126), που τροποποίησε τον προηγούμενο 5224/2025 (αρ. 172) πράγματι κατάργησε την αυτόματη ανανέωση των συμβάσεων αυτών και ανέθεσε την πρόσληψη νέου προσωπικού στη διοίκηση του Φ.Α.Ε., χωρίς να προσδιορίζει με οιονδήποτε τρόπο, έστω το γενικό πλαίσιο, εντός του οποίου θα λαμβάνονταν οι αποφάσεις αυτές.
Είναι φανερό ότι η αρχή του προβλήματος έχει ως εκκίνηση τη διάταξη αυτή. Αλλά και η διοίκηση του Φ.Α.Ε. δεν είναι άμοιρη ευθυνών, αφού δεν όρισε η ίδια, ενημερώνοντας ταυτόχρονα και τους εργαζομένους, για τα χρηστά κριτήρια που θα τηρούνταν για τις νέες προσλήψεις, όπως η καλή πίστη, η αξιοκρατία, η εμπειρία των εργαζομένων, η μέχρι τότε πολυετής απασχόλησή τους, εφ’ όσον ήταν απολύτως αναγκαίο να μην προσληφθούν όλοι οι μέχρι τότε εργαζόμενοι των οποίων οι συμβάσεις είχαν λήξει (Σεπτέμβριο 2026). Η τήρηση των πιο πάνω κριτηρίων, ακόμα και ο αριθμός των νέων προσλήψεων σε σχέση με την πραγματική ανάγκη για μείωση του προσωπικού, ελέγχονται δικαστικά. Επομένως οι αποφάσεις της διοίκησης πρέπει να είναι σύννομες. Η έλλειψη αυτή εκ μέρους της διοίκησης επιτείνει έτι περαιτέρω το πρόβλημα που προέκυψε από την ψήφιση του πιο πάνω νόμου. Αβίαστα προκύπτει, σύμφωνα με όσα εκτέθηκαν, ότι οι εργαζόμενοι, παράλληλα με τις αγωνιστικές κινητοποιήσεις τους, έχουν ευπρόσωπα την δυνατότητα να προσφύγουν δικαστικά αποδεικνύοντας ότι πίσω από τις συμβάσεις εργασίας τους υποκρύπτονται συμβάσεις αορίστου χρόνου εργασίας, διεκδικώντας τα νόμιμα.
Άλλως μπορούν επίσης να προσφύγουν δικαστικά αποδεικνύοντας ότι δεν είναι νόμιμη η μη ανανέωση των συμβάσεών τους, αν δεν έχουν τηρηθεί οι νόμιμοι κανόνες των νέων επιλογών στις συμβάσεις εργασίας που θα ακολουθήσουν, σε σχέση με τις δικές τους συμβάσεις (π.χ. καταχρηστική άσκηση του δικαιώματος διοίκησης κ.λπ.). Έτσι προσβάλλονται οι αποφάσεις της διοίκησης.
Οι πιο πάνω δικαστικές ενέργειες και άλλες ενδεχομένως, γίνονται με τη νόμιμη προσφυγή των δικαιουμένων.
Βέβαια είναι κοινό τοις πάσι ότι η προσφυγή στη Δικαιοσύνη είναι δαπανηρή, χρονοβόρα και χωρίς βεβαιότητα για το αποτέλεσμα. Επομένως είναι πλέον ή βέβαιον ότι οι εργαζόμενοι, το σωματείο τους, τα συγγενή σωματεία πρωτίστως, αλλά και κάθε συλλογικότητα με οιαδήποτε τυπική μορφή λειτουργίας της, είναι αναγκαίο να κινητοποιηθούν συνδικαλιστικά, συλλογικά, μαζικά και αλληλέγγυα για την προβολή και λύση του προβλήματος που ανέκυψε. Εντός αυτού του πλαισίου και η δική μας γραπτή συμπαράσταση. Η προσφιλής και πλειστάκις χρησιμοποιημένη σε ανάλογες περιπτώσεις ρήση του Μπρέχτ, ότι δεν υπάρχουν χαμένοι αγώνες ει μη μόνο όσοι δεν έγιναν, ουδόλως χάνει την αξία της και εν προκειμένω.
ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ
Χρυσάνθη Παπαγρηγορίου