Σύμφωνα με το άρθρο 2 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών :
Άρθρο 2 παρ. 1 Ο Οργανισμός βασίζεται στην αρχή της κυρίαρχης ισότητας όλων των Μελών του.
Άρθρο 2 παρ. 4 Όλα τα Μέλη στις διεθνείς τους σχέσεις θα απέχουν από την απειλή ή τη χρήση βίας, που εκδηλώνεται εναντίον της εδαφικής ακεραιότητας ή της πολιτικής ανεξαρτησίας οποιουδήποτε κράτους είτε με οποιαδήποτε άλλη ενέργεια ασυμβίβαστη προς τους Σκοπούς των Ηνωμένων Εθνών.
Ζούμε, τις τελευταίες ημέρες, σημαντικές, πολύπλοκες και ιδιαίτερα επικίνδυνες εξελίξεις πολεμικές σε παγκόσμιο επίπεδο.
Η αναφορά μας στη στρατιωτική επίθεση κατά του Ιράν, χωρίς να λησμονούμε ή να υποτιμούμε τις άλλες επιθέσεις κατά της Ουκρανίας, της Παλαιστίνης και απ’ ό,τι έχουν υπολογίσει, σε 85 ακόμη παγκόσμια μέτωπα. Αναφερόμαστε στις φωνές, επίσημες και μη που επιχειρούν ποικιλότροπα και επίμονα να μας πείσουν ότι είμαστε «στη σωστή πλευρά της ιστορίας», επειδή στηρίζει η πολιτική της χώρας μας την ισραηλινή και αμερικανική στρατιωτική επέμβαση άκριτα.
Η επιχειρηματολογία που χρησιμοποιείται μεταξύ άλλων είναι το «εθνικό συμφέρον», «οι εθνικοί στόχοι», η συμμαχική υποχρέωση, η καθιέρωση της Δημοκρατίας και η ανατροπή της αυταρχικής και θεοκρατικής κυβέρνησης του Ιράν και άλλες μεγαλοστομίες.
Οι αιτιάσεις αυτές μας πείθουν όταν με κήρυξη πολέμου και αυταρχισμό έως κυνισμό λειτουργούν οι επιτιθέμενοι; Όταν οι επιθέσεις αφορούν σε εκατοντάδες νεκρούς, ενάντια σε σχολεία, νοσοκομεία, μουσεία, κατοικίες μέσα σε 18 ημέρες;
Όταν με αυτή την επιλογή, που είναι στην πραγματικότητα ανιστόρητη, άδικη, επικίνδυνη για εμπλοκή της χώρας μας, άμεσα ή έμμεσα ή αιτία για αντίποινα και άλλα δεινά, ισχυρίζονται ότι στηρίζεται η ανάπτυξη και ασφάλεια της χώρας μας;
Κανένας λαός δεν αναπτύσσεται κοινωνικά, οικονομικά, πολιτιστικά, ηθικά, σε συνθήκες τρόμου για επερχόμενο πόλεμο, ούτε, πολύ περισσότερο, όταν εμπλέκεται σε αυτόν με οιονδήποτε τρόπο διότι, έχει αποδειχθεί ιστορικά ότι τα αληθή οφέλη στις χώρες δημιουργούνται και πολλαπλασιάζονται μόνο σε συνθήκες ειρηνικής συνύπαρξης των κρατών, συμπερίληψης των ατόμων και με το λαό να αγωνίζεται για τα δικά του συμφέροντα.
Ο ελληνικός λαός έχει ιστορική μνήμη, έζησε ένδοξες αγωνιστικές στιγμές και πλήρωσε αιματηρά τους «προστάτες» του διαχρονικά. Έχει στις ιστορικές περγαμηνές του παγκόσμια αναγνώριση πολιτισμού και πνευματικού πλούτου. Μας αξίζει και πρέπει να εναντιωθούμε σε κάθε στρατιωτική επέμβαση, απ’ όπου κι αν προέρχεται. Να μη γίνει η χώρα μας στόχος αντιποίνων. Να πάρουμε θέση, με σωφροσύνη και συλλογική συνείδηση, καταγγέλλοντας όποια πολιτική εκκινεί επεκτατικούς πολέμους είτε είναι ρωσική, αμερικανική, ισραηλινή, ή όπως αυτή λέγεται κάθε φορά. Οι πολιτικές των ασκούντων την εξουσία μπορεί να είναι εχθρικές και όχι οι λαοί μεταξύ τους. Το τελευταίο ο Τ. Λειβαδίτης το αποδίδει με τον εκφραστικότερο τρόπο στο ποίημά του «ΕΙΡΗΝΗ», ιδιαίτερα στην τελευταία στροφή:
«…ο πιο αδύνατος της δοξασμένης μεραρχίας πνίγηκε χτες στο ποτάμι προσπαθώντας να σώσει έναν εχτρό του πληγωμένο που φώναζεν : Ειρήνη …Ειρήνη…»
Για το Διοικητικό Συμβούλιο
Χρυσάνθη Παπαγρηγορίου